Kata imbuhan merupakan salah satu aspek penting dalam tatabahasa Bahasa Melayu. Penggunaan imbuhan pada kata dasar dapat menghasilkan perkataan baharu yang mempunyai makna atau fungsi yang berbeza.Sebagai contoh, kata dasar ajar boleh menerima imbuhan untuk membentuk perkataan seperti belajar, mengajar, pelajar, pengajaran dan pembelajaran.Memahami jenis-jenis kata imbuhan dapat membantu kita membina ayat dengan lebih tepat dan menggunakan Bahasa Melayu dengan baik.
Kata imbuhan ialah bentuk morfem yang ditambahkan pada kata dasar untuk membentuk perkataan terbitan. Imbuhan boleh hadir di hadapan, di belakang, di celah atau mengapit kata dasar.
Contohnya:
Dalam Bahasa Melayu, terdapat empat jenis imbuhan utama, iaitu awalan, akhiran, apitan dan sisipan.1. Imbuhan AwalanImbuhan awalan ialah imbuhan yang diletakkan pada bahagian hadapan kata dasar.Antara imbuhan awalan yang biasa digunakan ialah:
Perubahan bentuk awalan tertentu bergantung pada huruf awal kata dasar. Sebagai contoh, awalan meN- boleh berubah bentuk menjadi mem-, men-, meng- atau meny-.
2. Imbuhan AkhiranImbuhan akhiran pula ialah imbuhan yang diletakkan pada bahagian belakang kata dasar.Antara imbuhan akhiran yang biasa digunakan ialah -an, -kan dan -i.
3. Imbuhan ApitanImbuhan apitan ialah imbuhan yang hadir secara serentak di bahagian hadapan dan belakang kata dasar.Antara contoh imbuhan apitan ialah ke-...-an, peN-...-an, per-...-an dan ber-...-an.
4. Imbuhan SisipanImbuhan sisipan ialah imbuhan yang disisipkan ke dalam kata dasar. Imbuhan jenis ini tidak begitu produktif dalam Bahasa Melayu moden, tetapi masih terdapat dalam beberapa perkataan yang lazim digunakan.Antara sisipan yang terdapat dalam Bahasa Melayu ialah -el-, -em- dan -er-.
Keempat-empat jenis imbuhan boleh dibezakan berdasarkan kedudukannya terhadap kata dasar.
Cara mudah untuk mengingatinya ialah:
Awalan = depan Akhiran = belakang Apitan = depan + belakang Sisipan = di tengah
Penggunaan imbuhan yang betul penting kerana imbuhan boleh mengubah golongan kata, makna dan fungsi sesuatu perkataan.
Sebagai contoh:
Daripada satu kata dasar sahaja, pelbagai perkataan dapat dibentuk melalui penggunaan imbuhan yang sesuai.
Antara kesalahan yang sering berlaku ialah penggunaan imbuhan yang tidak sesuai atau pengguguran imbuhan dalam ayat.
Ali sedang membaca kan buku itu.
Ali sedang membaca buku itu.
Dalam keadaan tertentu, -kan memang boleh digunakan, tetapi penggunaannya bergantung pada struktur dan maksud ayat.
Contoh:
Sila bacakan surat ini kepada datuk.
Kesalahan lain ialah menggunakan imbuhan yang tidak sesuai dengan kata dasar.
Mereka berlari-larian di padang.
Mereka berlari-lari di padang.
Oleh itu, kita perlu memahami fungsi setiap imbuhan sebelum menggunakannya dalam penulisan atau pertuturan.
Artikel Cadangan
Save my name, email, and website in this browser for the next time I comment.
Or copy link
